Content credentials zijn een digitale stempel op een bestand die precies laat zien waar een afbeelding of video vandaan komt en wat er mee is gebeurd. Het is een onzichtbare laag met metadata die bewijst of iets echt gefotografeerd is of dat er AI aan te pas is gekomen.
Technische werking
- De software waarin je werkt, zoals Photoshop of een camera met ingebouwde ondersteuning, maakt een manifest aan. Hierin staat de oorsprong van het bestand en welke bewerkingen zijn toegepast.
- Dit manifest wordt gekoppeld aan het bestand via een cryptografische hash. Dit zorgt ervoor dat de informatie niet zomaar gewijzigd kan worden zonder dat dit opvalt.
- De metadata wordt in het bestand zelf opgeslagen, maar vaak ook naar een externe database gestuurd. Zo blijft de herkomst traceerbaar, zelfs als het bestand wordt gecomprimeerd voor het web.
- Een viewer of browser leest deze gegevens uit wanneer iemand het bestand opent. De gebruiker ziet dan een icoontje of een melding dat de herkomst is geverifieerd.
- Bij elke grote wijziging in het bestand wordt de historie uitgebreid. Je krijgt dus een keten van gebeurtenissen, van de eerste klik op de sluiter tot de laatste kleurcorrectie.
Belangrijke begrippen
C2PA
Dit is de standaard die alles mogelijk maakt. Het staat voor Coalition for Content Provenance and Authenticity en zorgt ervoor dat verschillende programma’s van verschillende makers dezelfde taal spreken over de herkomst van content.
Manifest
Een digitaal logboek dat in het bestand is ingebakken. Hierin staat wie de maker is, welk apparaat is gebruikt en welke softwarematige aanpassingen zijn gedaan.
Hashing
Een methode om een unieke digitale vingerafdruk van het bestand te maken. Als er één pixel verandert, klopt de hash niet meer en weet de viewer dat het bestand is aangepast.
Assertions
Concrete beweringen in het manifest. Een assertion kan simpelweg zijn dat een foto is gemaakt met een specifieke lens, of dat een deel van de afbeelding is gegenereerd door een AI-model.
Metadata stripping
Het proces waarbij websites alle extra informatie uit een foto verwijderen om de bestandsgrootte te verkleinen. Bij content credentials is dit een probleem, omdat de bewijslast dan verdwijnt.
Praktijkvoorbeeld
Stel dat example.nl een nieuwswebsite is die een foto publiceert van een lokale gebeurtenis. De fotograaf gebruikt een camera die automatisch content credentials toevoegt bij het maken van de opname. Wanneer de redacteur de foto in een bewerkingsprogramma opent om de belichting aan te passen, wordt deze actie automatisch toegevoegd aan het manifest.
De bezoeker van example.nl ziet bij de foto een klein icoon in de vorm van een ‘cr’ symbooltje. Als hij daarop klikt, opent er een paneel waarin de volledige historie staat: gemaakt op een recente datum met een moderne camera, bewerkt in Adobe Lightroom en geüpload naar de website van example.nl. De code die dit proces op de achtergrond regelt, ziet er in de metadata ongeveer zo uit:
{
"provenance": {
"assertions": [
{"type": "c2pa.creator", "value": "Fotograaf Jan"},
{"type": "c2pa.software", "value": "Adobe Lightroom v12"},
{"type": "c2pa.ai_generated", "value": "false"}
],
"hash": "a1b2c3d4e5f6g7h8i9j0..."
}
}
Veelgemaakte fouten
- Vertrouwen op visuele labels alleen. Een labeltje ‘AI-generated’ is handig, maar zonder de onderliggende cryptografische hash kan iedereen zo’n labeltje zelf in een afbeelding plakken.
- Bestanden opslaan als JPEG zonder metadata-ondersteuning. Sommige oude exportinstellingen strippen alle extra informatie uit een bestand, waardoor de hele bewijsketen in één klap weg is.
- Denken dat het een watermerk is. Een watermerk staat bovenop de pixels en is zichtbaar; content credentials zitten in de code van het bestand en zijn onzichtbaar tot je ze specifiek opvraagt.
- Vergeten dat screenshots de keten verbreken. Als je een screenshot maakt van een geverifieerde afbeelding, maak je een nieuw bestand aan. De nieuwe afbeelding heeft geen toegang meer tot het manifest van het origineel.
Gebruik en afwegingen
Je gebruikt content credentials wanneer de waarachtigheid van een beeld van groot belang is voor je geloofwaardigheid. Dit geldt vooral bij journalistiek, juridische bewijsvoering of wanneer je als professioneel fotograaf wilt voorkomen dat mensen denken dat jouw werk door AI is gemaakt.
Je laat het weg als de snelheid van je website belangrijker is dan de herkomst van een simpel siertekentje. Voor een decoratieve achtergrondafbeelding op een landingspagina voegt deze extra laag aan metadata niets toe, maar kan het wel zorgen voor onnodige complexiteit bij het beheren van je mediabibliotheek.
Nou, is het altijd nodig? Nee. Als je alleen maar een productfoto van een schoen op een witte achtergrond plaatst, boeit het niemand of die foto door drie verschillende filters is gegaan.
Controle en implementatie
Om te beginnen moet je software gebruiken die de C2PA-standaard ondersteunt. In programma’s als Photoshop kun je bij het exporteren van een bestand aangeven dat je content credentials wilt toevoegen. Je moet dan vaak eerst een account koppelen zodat de software weet wie de ‘ondertekenaar’ van het bestand is.
Om te controleren of het werkt, kun je de volgende stappen zetten:
- Sla een afbeelding op met de optie voor content credentials ingeschakeld.
- Gebruik een onafhankelijke verificatietool, zoals de Verify-tool van C2PA, en sleep daar je bestand in.
- Kijk of de tool het manifest kan lezen en of de hash overeenkomt met het huidige bestand.
- Controleer of de historie klopt: zie je de juiste software en de juiste maker terug?
- Test of het bestand nog steeds geverifieerd is nadat je het via een CMS hebt geüpload naar een website.
Vaak wordt gedacht dat dit alles automatisch gaat, maar je moet wel bewust kiezen voor software die deze standaard echt ondersteunt.
Zet je exportinstellingen in je bewerkingsprogramma eens op ‘met credentials’ en sleep het resultaat in een online verifier om te zien wat er precies wordt opgeslagen.
Controleer een van je eigen recente afbeeldingen met een C2PA-verifier om te zien wat erin staat.
